چرا کیروش و برانکو همچنان جذاب هستند؟

سجاد فیروزی| فوتبال ایران به خاطرات گذشته کشیده شده و گویا گریزی از آن خاطرات گاه شیرین نیست. تحقیقات زیادی برای بررسی مورد اخیر لازم نیست و وقایع دو سال و نیم اخیر تا کنون قابل بررسی است.

به ویژه می توان به دو اتفاق مهم اشاره کرد، یکی در فوریه 2016 و دیگری در ژوئن 2017 که در اولین دیدار کارلوس کی روش از پرتغال همکاری خود را با تیم ملی ایران قطع کرد و راهی کلمبیا شد تا ماجراجویی جدیدی را آغاز کند. .

خرداد 1377 نیز با یکی دیگر از اتفاقات مهم فوتبال ایران همراه بود که برانکو ایوانکوویچ پس از ثبت چند قهرمانی در پرسپولیس از باشگاه فوتبال عربستان سعودی جدا شد.

دو مردی که در فوتبال ایران طرفداران بی شماری داشتند و هر کدام بر اساس آن داستان هواداری، آرزوی تسلط بر فوتبال ایران را داشتند. با این حال فوتبال ایران هم مثل همه جای دنیا به این دو ستاره نیمکت نشین رحم نکرد و راه را برای جدایی این دو هموار کرد.

با وجود اختلافات غیرقابل کنترل فوتبالی که این دو مربی در دو سال اخیر حضورشان در ایران درگیر آن بودند، به نظر می رسید با جدایی آنها از فوتبال ایران، تاریخ دوقطبی فوتبال ایران از بین برود. می شد چیزی «ارائه کرد» اما «در واقعیت» معلوم شد حضور غیرفیزیکی این دو چنان بر فوتبال ایران سایه افکنده است که به راحتی نمی توان آن را فراموش کرد.

این دو نفر از بی شمار خارجی هایی بودند که در فوتبال ایران حضور پیدا کردند و سپس رفتند، اما چرا کیروش و برانکو همچنان برای فوتبال ایران جذاب هستند؟ عجیب است که با گذشت نزدیک به سه سال و نیم از رفتن این دو نفر، هنوز معیار فوتبال ایران کیروش و برانکو است.

  چگونه بفهمیم حال و هوای ما چیست؟

بعد از این دو نفر، دو مربی جدید در تیم ملی و باشگاه پرسپولیس حضور دارند اما همچنان صحبت از کیروش و برانکو است. بعد از رفتن کارلوس نوبت به مارک ویلموتس در تیم ملی رسید و اندکی پس از خروج او از نیمکت به دراگان اسکوچیچ رسید.

با این حال، هنوز صحبت از کیروش است. تیم ملی گل می زند یا نه، بد بازی می کند یا نه، گل می زند یا نه، لباس دارد یا نه، اردوی برگزار می شود یا نه، بازی های تدارکاتی برگزار می شود یا نه و در نهایت آیا فنی. کادرفنی تیم ملی وزن یا شماره لازم را دارند. همگی موضوعی برای مقایسه و مقایسه با زمان کارلوس کی روش هستند.

جالب اینجاست که با وجود موفقیت های اخیر تیم ملی، نه تنها تعداد زیادی از فوتبالدوستان در ایران، بلکه یک، دو ملی پوش ایرانی همچنان همه چیز را با دوران کیروش مقایسه می کنند و بر نکات منفی تاکید می کنند.

البته حریفان وقت کارلوس کی روش در تیم ملی هم از موفقیت ها، بردها و البته برخی بردهای تیم ملی در نتیجه رهایی فوتبال ایران از دست کیروش خبر می دادند. هر چه هست، کیروش است. حالا چه در شرایط خوب و مثبت و چه در مقایسه و چه منفی. این به خوبی نشان می دهد که هنوز صحبت از این مربی پرتغالی در فوتبال ایران جالب است.

برانکو هم همینطور. پس از آن پرسپولیس دو مربی را تغییر داد، ابتدا گابریل کالدرون و سپس یحیی گل محمدی سکان هدایت پرسپولیس را برعهده گرفت اما نکته جالب اینجاست که هنوز همه چیز با زمان برانکو مقایسه می شود. مثل کیروس در تیم ملی، شرایط پرسپولیس هم شبیه یکی از پرطرفدارترین تیم های ایرانی است و «متر» برانکو ایوانکوویچ کروات است.

  بهترین و معمولی ترین نان ایرانی چیست؟

پرسپولیس با برانکو معامله کرد و چند قهرمانی به دست آورد. کالدرون نیز در مدت کوتاهی که در پرسپولیس حضور داشت، هدایت این تیم را حفظ کرد و یحیی گل محمدی نیز پرسپولیس را به قهرمانی رساند، اما به نظر می رسد قهرمانی های برانکو همچنان طعم و جنس دیگری برای هواداران فوتبال ایران داشته باشد.

در حال حاضر هواداران زیادی هستند که معتقدند یحیی و پرسپولیس همچنان از برد برانکو استفاده می کنند و از شالوده ای که او در پرسپولیس گذاشته بهره می برند.

فرقی نمی کند حق با کیروش و برانکو باشد، سوال اینجاست که چرا بعد از گذشت چند سال از ترک فوتبال ایران، این دو همچنان جذاب هستند؟ کیروش بعد از ایران به کلمبیا رفت و از آنجا اخراج شد و اکنون سرمربی مصر است.

او بعد از پرسپولیس به الاهلی عربستان رفت، از آنجا اخراج شد و حالا سرمربی عمان است اما در تمام این لحظات روزی نبوده که خبری از کیروش و برانکو در فوتبال ایران نباشد.

آیا غرق شدن به سبک خارجی ها یا به قول امیر گله نوی علاقه به «چشمان آبی» این دو نفر را همچنان برای ایرانی ها جذاب کرده است؟ بعید به نظر می رسد این اتفاق بیفتد چرا که بعد از کیروش، نیمکت تیم ملی همچنان در دست خارجی هاست و پرسپولیس هم با کالدرون شرایط بدی نداشت.

آیا موفقیت های هر دو تیم ملی و باشگاهی بر این جذابیت تاثیر دارد؟ این نمی تواند علت نهایی باشد. درست است که کیروس با تیم ملی جامی نگرفت اما ساختار و شخصیت درستی به تیم ملی داد و برانکو هم پرسپولیس را از سال ها آشوب نجات داد اما اسکوچیچ تا اینجای کار بهتر از کیروس در تیم ملی عمل کرده است. و یحیی هم مثل برانکو پرسپولیس را قهرمان کرد چرا کیروش و برانکو فراموش نمی شوند؟

  یک ماه تا چهارشنبه سوری باقی مانده است. اولین حادثه اتفاق افتاد

شاید یک دلیل این باشد که فوتبال ایران هنوز در حال ذوب شدن به گذشته است. همان دو قطبی که هر طیفی به دیوار می زند تا ثابت کند یک طرف (کیروش یا برانکو) از طرف دیگر بهتر است و طرف دیگر اشتباه می کند. این، اگرچه باور کردنش سخت است، به نظر می رسد به واقعیت نزدیک تر است. فوتبال ایران نشان داده است که دوست دارد حال و هوای دوقطبی ایجاد کند تا هیجانش را تخلیه کند و دلیلی داشته باشد که اتفاقات را از نزدیک دنبال کند.

حالا به نظر می رسد کیروش و برانکو تا ایجاد دوقطبی جدید به جذابیت خود ادامه دهند.

دیدگاهتان را بنویسید