نیمی از زمین های ورزشی را به بانوان بسپاریم!

418285 469 خبر مرکزی

حسن لطفی| من زیاد ورزشکار نیستم برای همین هیچ مسابقه ای را جدی نمی بینم. نتیجه نهایی تماشای مسابقات تیم های ملی فوتبال و والیبال است که در صورت تماشای خانواده کنار آن می نشینم و اگر حوصله ام سر نرود تا آخر تماشا می کنم.

تنها زمانی که یک مسابقه فوتبال را تماشا کردم (برای تماشای آن از تلویزیون و … به محل کارم بردیم) بازی فوتبال ایران و استرالیا بود.

هداد عزیز که گل تساوی ایران را زد، آنقدر خوشحال شدم که فریاد زدم و به سمت محل کارم (شعبه بانک) برگشتم و بعد نشستم و گریه کردم. از خوشحالی گریه کن! از آن روز به بعد، ارادت من به خداداد و کریم باقری آنقدر زیاد شد که همیشه آنها را به عنوان دو شخصیت در ذهنم به یاد می آورم (حتی وقتی کاری را که دوست ندارم انجام می دهند) اما راستش از زمانی که فاطمه شوگ در فضای مجازی گریه کرده است. . خلیلی را دیدم. حجم حضور او در ذهنم جای هداد و بیل مکانیکی و حتی تهتی را تنگ کرد.

البته به خوبی می دانم که انتخاب او به عنوان بهترین هندبالیست نروژ و ایران برایم مهم نیست. نه به خاطر ضرر، نه چهل و یک ایرانی که قابل پیش بینی بود، بلکه به خاطر ارزش چرخ بخت یک زن، یک دختر، یک زن برهنه از سرزمین ایران در میان چشمانی که قدر اینها را می دانست. اشک، ارزش این حضور

تو باید دختر باشی، باید زن باشی، باید دختر داشته باشی و به علایق دخترت احترام بگذاری، باید زن را جنس دوم ندانی تا قدر این اشک ها را بدانی، این چرخ این اشک ها در میان تشویق دیگران، برای درک ارزش آن لحظه.

  چگونه مرگ شخصیت ما را تغییر می دهد؟

شما باید تا آخر حجاب با دخترانتان به ورزشگاه بروید و تا چند ساعت بعد بیرون بمانید، صورت و عرق ریخته، از ورزشگاه بیرون می آیند و خبر باخت خود را از بازی والیبال اعلام می کنند و اگر برنده یا حتی باخت، دلشان شکسته است، بگذار پدرشان، برادرشان، عشقشان، کشورشان مسابقه شان را روی سکو تماشا کنند.

نمی‌دانم تحقق آرزوی فاطمه خلیلی تا چه اندازه می‌تواند چرخش دختران این سرزمین را در کشورهای دیگر افزایش دهد، اما خوب می‌دانم که چیزی پشت این نه گفتن به ورزش بانوان نهفته است. تحقیق و تفحص کامل و تعریف خطوط شرع و عرف، آرزوی عده معدودی که گاه حتی نمی دانند چه می خواهند، از واکنش افراد مضطرب که هرگز نمی دانند چه می گویند و چه می خواهند و … وحشتناک می شود.

من معتقدم اشک شوق فاطمه خلیلی فرصت خوبی است تا برنامه ریزی کنیم و نیمی از زمین های ورزشی درون و بیرون را به بانوان کشورمان بسپاریم. زنانی که اگر در ورزش جای زیادی ندارند، دلیل که رفاقت و زمین بازی و مددکاری و
این ایمان زنان است.

دیدگاهتان را بنویسید