فوتبال ایران؛ صنعتی، سنتی و نظامی

فوتبال ایران روزهای عجیبی را در عرصه باشگاهی سپری می کند. دو حریف بزرگ فوتبال که جزو رقبای سنتی به شمار می روند، موفق به کسب جواز حضور در لیگ قهرمانان آسیا نشدند و وزارت ورزش و نهادهای عالی با وجود حمایت هایشان نتوانستند مانع حذف آنها از لیگ قهرمانان آسیا شوند. 2022. .

از سوی دیگر، تیم صنعتی و ثروتمند گل گثار مجوز حرفه ای دریافت نکرد. او با توجه به هزینه های زیادی که در این فصل انجام داد، می تواند یکی از تیم های ایرانی جانشین او در لیگ قهرمانان آسیا باشد اما کنفدراسیون فوتبال آسیا مجوز حرفه ای برای این تیم صنعتی صادر نکرده است.

تیمی مثل تراکتور که در اصل نظامی بود و به محمدرضا زنوزی سپرده شد تا به صورت خصوصی در فوتبال ایران اداره شود، آنقدر بحرانی شده که خبری از تداوم قدرت تبریزی در فوتبال ایران نیست.

شاید همین چند سطر اول برای توصیف فوتبال باشگاهی ایران کافی باشد. فوتبالی که تیم های آن به سه دسته سنتی، صنعتی و نظامی تقسیم می شوند و از قضا امسال هیچ کدام آنطور که باید و شاید در عرصه آسیایی موفق نبوده اند.

تیم های سنتی در فوتبال ایران همان تیم های دولتی هستند که همیشه دستشان در جیب دولت بوده و از حمایت آنها برخوردار بوده است. این تیم ها با هدایت استقلال و پرسپولیس همواره متهم به اختلاس از بیت المال بوده اند.

از سوی دیگر تیم های لیگ برتری مدعی هستند با توجه به دولتی بودن این تیم ها همواره مورد حمایت نهادهای دولتی هستند و این اجازه نمی دهد تیم های شهرستانی در نبرد با آنها برای کسب عنوان قهرمانی بدرخشند. .

  Vintage F1 Edition 2022; هیولای خیابانی آمریکایی

اتفاقا همین نگاه سنتی به این تیم ها، کنفدراسیون فوتبال آسیا را حساس کرده و به دلیل مالکیت مشترک آنها که مستقیما زیر نظر وزارت ورزش اداره می شود، مجوز حرفه ای به آنها نمی دهد و آنها را از لیگ قهرمانان آسیا حذف می کند. دسته دیگر فوتبال ایران مربوط به تیم های صنعتی است که بیشترین خطر را در راه قهرمانی برای تیم های سنتی ایجاد کرده اند.

امسال دو تیم صنعتی سپاهان و فولاد موفق به کسب جواز حضور در لیگ قهرمانان آسیا شدند. صحبت از تیم های صنعتی در فوتبال ایران زیاد است.

گفته می شود پشت سر آنها صنایع بزرگ ایران با پول زیاد داغ هستند و محدودیتی برای خرج فوتبال وجود ندارد. البته این بند ثروت شامل همه تیم های صنعتی نمی شود. برخی از آنها واقعاً بودجه خوبی دارند و برخی از تیم های دیگر کم نیستند.

این تیم ها مورد انتقاد تیم های سنتی نیز قرار گرفته اند. اتهام اصلی این تیم ها بالا بردن قیمت فوتبال و فوتبالیست ها در ایران است.

تیم‌های سنتی تیم‌های صنعتی را متهم می‌کنند که پول نامحدود به بازیکنان می‌دهند، اما می‌گویند پیشنهادات بازیکنانشان آنقدر زیاد و وسوسه‌انگیز است که کمتر بازیکن دیگری حاضر به بازی در دو تیم مطرح ایرانی یعنی استقلال و پرسپولیس است. در رده بعدی تیم های نظامی قرار دارند.

اگرچه تراکتور متعلق به سپاه پاسداران گل سرسبد این تیم ها بود اما بعداً به بخش خصوصی واگذار شد. این روزها البته فجر سپاسی به عنوان یکی دیگر از تیم های نظامی فوتبال ایران فعال است.

  لغو 40 عرضه اولیه در بورس چین

سابقه این تیم ها در کسب عنوان قهرمانی لیگ برتر درخشان نیست، اما از سوی دو رده دیگر صنعتی و سنتی نیز متهم هستند که بازیکنان نظامی را تحت فشار قرار می دهند تا بدون هیچ هزینه ای به جمع خود بپیوندند.

در واقع این تیم ها بیشتر مصرف گرا هستند و ستاره های جوان یا ستاره های تیم های دیگر که دوران سربازی آنها تمام شده است به صورت رایگان جذب می شوند و گاهی از این افراد در مسیر بقا یا مسیر پیروزی استفاده می کنند.

نکته نگران کننده در این دسته بندی ها این است که یک عامل کمتر حرفه ای وجود دارد که باعث می شود باشگاه فوتبال خصوصی باشد و سازوکارهای مالی شفاف و درآمدزایی مشخصی داشته باشد. بخش خصوصی در سال های اخیر تلاش زیادی برای ورود به عرصه باشگاه داری کرده است اما در نهایت مدیران مذکور راضی نبوده و تیم های آنها ساماندهی نمی شود.

اتفاق افتاده که فوتبال ایران سال هاست که روی همان پاشنه قدیمی است. صنعتی، سنتی و نظامی. به نظر می رسد در حالی که این روند تکرار می شود، باشگاهی از ایران به معنای واقعی کلمه مجوز حرفه ای دریافت نمی کند. جز با تسلیم که در این مدت پاسخی نداد.

دیدگاهتان را بنویسید