سن بازنشستگی تاریک و روشن

جامعه 24 – تلاش برای “اصلاحات پارامتریک” تحت عنوان افزایش سن و سنوات بازنشستگی چیز جدیدی نیست. به نظر می رسد دولت ها به طور کلی به دنبال اصلاحات پارامتریک در صندوق های بازنشستگی و به طور خاص صندوق تامین اجتماعی هستند تا کمی از بار سنگین بر دوش خود بکاهند. باری که به وضوح اراده ای برای رفع آن ندارد.

تلاش برای اجرای این پیشنهاد در روزهای اخیر به اوج خود رسید، هرچند لایحه ای یک جانبه بدون مشارکت و مداخله ذی نفعان در دولت روحانی به مجلس ارائه شد به نام قانون اصلاحات پارامتریک سازمان تامین اجتماعی که در نهایت به تصویب رسید. مجلس به دلیل مطالبات و اعتراضات جامعه کارگری ساکت شد و فاصله را رها کرد.

سابقه تلاش برای افزایش سن بازنشستگی در ماه های اخیر.

اما به نظر می‌رسد اصرار برخی از حامیان طرح اصلاحات پارامتریک و به‌ویژه افزایش سن بازنشستگی نسبت به دولت‌های گذشته قدرتمندتر و ساده‌تر است تا جایی که دولت در تهیه لایحه بودجه ۱۴۰۱ این موضوع را فراموش نکرد. .

20 آذرماه سال گذشته رئیس کمیته اجتماعی شورای اسلامی از لغو افزایش سن بازنشستگی در بودجه 1401 با پیشنهاد این کمیته خبر داد. در لایحه پیشنهادی دولت سن بازنشستگی را دو سال افزایش داده بود و نمایندگان مجلس با این استدلال که تثبیت وجوه مستلزم برنامه زمان بندی و برنامه و لایحه معینی است و این بند را نمی توان در قانون بودجه در نظر گرفت. یک بار.

پس از چند ماه، در مرداد ماه، اصلاحات پارامتریک و افزایش سن بازنشستگی بر سر زبان ها افتاد. محمدهادی زاهدی وفا (سرپرست وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی) در 12 مردادماه روز تکریم بازنشستگان با بیان اینکه به برکت انقلاب اسلامی امید به زندگی از 55 سال به 76.2 سال رسیده است، گفت: این 20 سال است. -افزایش سالانه امید به زندگی یک دستاورد بزرگ است و برای رهبران و قانونگذاران چالش ایجاد می کند. در سال 1955، حدود 3 درصد از جمعیت در گروه سالمندان بودند. در سال 90 این رقم به 8 درصد و در سال 1404 به 10 درصد خواهد رسید.

وی افزود: در این راستا سیاست های کلی بیمه های اجتماعی و برنامه هفتم توسعه و بهبود وضعیت صندوق ها در حال تدوین و تدوین است.

اشاره اولیه سرپرست وزارت کار به افزایش امید به زندگی و افزایش نسبت سالمندان و متعاقب آن اشاره به اصلاح صندوق نشان می دهد که دولت به دنبال افزایش سن بازنشستگی و سن بازنشستگی است که مولفه اصلی تقریباً همه اصلاحات پارامتری در کشور است. سال های گذشته دولت به بهانه اینکه از زمان بازنشستگی تا زمان دریافت مستمری یا فوت و پایان مستمری و پرداخت مستمری در این مدت طولانی فاصله دارد می خواهد سن بازنشستگی را چندین سال افزایش دهد. دوره هزینه وجوه و ورشکستگی را افزایش می دهد. اما در اینجا این سوال مطرح می شود که افزایش سن بازنشستگی و به طور کلی اصلاحات پارامتریک در وضعیت معیشتی جامعه گسترده مشمولان چه معنایی دارد و در عین حال الزامات آن چیست؟ آیا دولت می تواند با لایحه یک طرفه معادلات بیمه و مستمری جامعه بیش از 42 میلیون بیمه شده و وابسته به تامین اجتماعی را تغییر دهد؟

  EQXX Vision; جدیدترین خودروی مرسدس بنز

بیشتر بخوانید: نبود زیرساخت های سطوح مختلف در حوزه سالمندی


سن بازنشستگی و چالش های آن

بدون شک سن بازنشستگی در اکثر کشورهای اروپایی بالاتر از ایران است. سن بازنشستگی در اکثر کشورهای اروپایی و همچنین آلمان 65 سال است. درست سه سال پیش در تابستان 2018، دولت آلمان پیشنهاد بانک مرکزی این کشور برای افزایش سن بازنشستگی به 69 را غیرمنطقی دانست.

همزمان زیگمار گابریل معاون نخست وزیر این کشور واکنش جالبی از خود نشان داد؛ وی به پیشنهاد بانک مرکزی برای افزایش سن بازنشستگی ثروتمندان نگاه کرد و گفت: اگر من یک بانکدار در بانک مرکزی بودم، با همین دیدگاه ها بیرون می آمدم. همه این افراد حقوق بالایی دارند، کمترین استرس و خستگی جسمی را تحمل می کنند و امید به زندگی آنها بالاست. خانم‌های فروشنده، پرستاران، صنعتگران و پرستاران سالمند این پیشنهاد را احمقانه می‌دانند و من نیز همینطور.

اگرچه این استدلال متعلق به آلمان است، اما در مورد بازنشستگان در ایران نیز به شکل قوی‌تری صدق می‌کند. طبقات فرودست که مشاغل فیزیکی، سخت و طاقت فرسا دارند، با افزایش سن بازنشستگی، آب زندگی آنها بدون داشتن هدایای کافی تخلیه می شود. اما علاوه بر این، اگر برای مقایسه صندوق های بازنشستگی ایران و کشورهای پیشرفته تنها یک مولفه منفرد و انتزاعی به نام سن بازنشستگی را ملاک قرار دهیم، مقایسه ناعادلانه ای انجام داده ایم. اگر سن بازنشستگی در این کشورها بالاتر باشد، «مستمری» در مقایسه با دستمزد بازنشستگان ما بسیار بالاتر است.

زمانی که یک مستمری بگیر این عقل را داشته باشد که می تواند تا پایان عمر با حقوق بازنشستگی خود زندگی کند و نیازی به شغل دوم و سوم نداشته باشد و در عین حال تمام خدمات درمانی مورد نیاز او تحت پوشش مستمری پایه باشد و او دیگر باید برای رادیولوژی و بیمارستان بپردازد، بدیهی است که او هیچ ترسی از پیر شدن و بازنشستگی نخواهد داشت، مخالفتی وجود نخواهد داشت. اما کارگرانی که پس از بازنشستگی باید به دنبال شغل دوم و سوم با دستمزد زیر خط فقر باشند، واقعا چگونه می توانند تا روز مرگ کار کنند؟ چگونه هزینه های خانواده خود را تامین کنیم؟ این کارگران به دنبال بازنشستگی پیش از موعد برای یافتن اوقات فراغت و کار جایگزین هستند!

  گفتگوی تلفنی روسای جمهور تاجیکستان و قرقیزستان

بنابراین، این نوع مقایسه – با استفاده از تنها یک جزء به نام سن بازنشستگی به عنوان مبنای مقایسه – نوعی مقایسه ناهمگون است و راه به جایی نمی برد. بدون شک صندوق های بازنشستگی ایران به ویژه صندوق تامین اجتماعی قدیمی هستند و نیاز به اصلاحات پارامتریک دارند، اما صرف نظر از اینکه “این اصلاحات چه باید باشد” که بحثی جداگانه و بسیار گسترده است، سوال اصلی این است که این اصلاحات چه زمانی و چگونه باید انجام شود. انجام شود، انجام شود.»

احیای سه جانبه گرایی و انجام وظایف دولتی

برای یافتن پاسخ این سوالات به سراغ فعالان صنفی تشکل های بازنشستگی رفتیم و بدون توجه به محتوای اصلاحات، الزامات و پیش نیازهای اصلاحات مورد نظر را جویا شدیم.

حسن صادقی (رئیس انجمن صنفی کارگران پشکوتان) در این خصوص می گوید: اصلاحات پارامتریک از وظایف هر صندوق بیمه ای و بازنشستگی به ویژه صندوقی مانند تامین اجتماعی است که از سال 54 دچار کهولت سن شده است. اما این اصلاحات «اما و اگر» هستند. بسیاری وجود دارد

هیچ یک از دولت های پس از انقلاب به تعهدات خود در قبال تامین اجتماعی عمل نکردند، سهم 3 درصدی بیمه دولتی بیمه شدگان عادی را پرداخت نکردند و بیش از 26 گروه مهمان ناخوانده را سر سفره اجتماعی قرار دادند. امروز بر اساس حداقلی ترین معیارها، بدهی دولت به سازمان بیش از 420 هزار میلیارد تومان است; ابتدا دولت باید این بدهی انباشته شده را با کیفیت و کمیت مناسب بپردازد. مجلس و دولت از این پس باید متعهد شوند که هیچ قانون و مصوبه‌ای مغایر با منابع تامین اجتماعی نداشته باشند، آن‌وقت می‌توانیم به سمت اصلاحات پارامتریک برویم.


بیشتر بخوانید: نبود زیرساخت های سطوح مختلف در حوزه سالمندی


وی ادامه می دهد: قبل از اصلاحات پارامتریک باید مدیریت سازمان تامین اجتماعی در حوزه های مختلف از سرمایه گذاری گرفته تا هزینه ها اصلاح شود. مدیران سازمان باید بتوانند هزینه های سازمان را مدیریت کنند. باید در شرکت های شستا اصلاحات پرتفوی صورت گیرد. چرا این شرکت ها به طور کلی بی سود هستند. چرا سازمان از شرکتی به سهامدار تبدیل نشده است؟ چرا مدیران عملکرد خوبی نداشته اند در نهایت، یک پیش نیاز مهم برای اصلاحات پارامتریک، احیای سه جانبه گرایی است. هر نوع اصلاحی باید به صورت سه جانبه انجام شود و سپس در مجلس شورای ملی کار متشکل از کارشناسان، صاحب نظران و دلسوزان مطرح و در نهایت در قالب لایحه یا طرح در شورای اسلامی ارائه شود. دولتی که به تعهدات خود در قبال سازمان و بیش از 42 میلیون بیمه شده آن عمل نکرده و نخواهد کرد، نمی تواند به تنهایی اصلاحات پارامتریک انجام دهد و سن بازنشستگی را افزایش دهد!

  4 بازیکن سپاهان در لیست خرید پرسپولیس

علی دهقان کیا (رئیس کانون بازنشستگان تهران) نیز نظر مشابهی دارد. وی در این خصوص می گوید: در هر نوع اصلاحات پارامتریک باید نظرات تشکل های کارگری و بازنشستگی مورد توجه قرار گیرد. اگر بخواهند اصلاحات فردی انجام دهند و سن بازنشستگی را افزایش دهند، قاطعانه مخالفت خواهیم کرد. و ما در دولت قبل با اصلاحاتی که قرار بود مبلغ بیمه و سن و خدمت مستمری را افزایش دهد و شرایط سخت و زیان آور بازنشستگی را تشدید کند، دقیقاً به همین دلیل مخالفت کردیم که به صورت یکطرفه اعمال شد.

وی ادامه می دهد: دولت 26 گروه ویژه را به عنوان مهمان ناخوانده سر میز تامین اجتماعی قرار داده است. این گروه ها ماهانه 670 میلیارد تومان بر دوش سازمان هزینه می کنند; دولت مسئول پرداخت این هزینه سنگین است، اما دولت به تعهدات قانونی خود عمل نمی کند. دولتی که به تعهدات خود پایبند نیست، ناگهان می آید و می گوید برای حفظ تعادل سازمان باید اصلاحات انجام شود و این یعنی فشار بر جامعه ذی نفع، بر کارگران و مستمری بگیران. بنابراین ابتدا باید بدهی سنگین خود را پرداخت کنند، سپس متعهد شوند که به عنوان مهمان ناخوانده سر میز کارگران ننشینند، بلکه در مرحله بعد بیایند و با سازمان ها و ذینفعان صحبت کنند و جلسه ای واقعی و عادلانه تشکیل دهند. اصلاحات در نظر گرفته شده است. در یک کلام ابتدا اصلاح ساختار سازمان و احیای سه جانبه گرایی و البته انجام وظایف دولت و سپس صحبت از منابع و هزینه ها و تصمیم گیری برای اصلاح صندوق ها.

بدون شک اصلاحات مضر است. با این حال، اصلاحاتی که بر اساس مقایسه تفاوت ها و ذینفعان واقعی شکل نگرفته اند، در تعیین میزان و چگونگی آن نقش دارند. دولت ابتدا باید اصلاحات خود را آغاز کند. مهمترین اقدام برای تثبیت صندوق تامین اجتماعی اصلاح رویکرد دولت و پرداخت بدهی انباشته است که امروز از مرز 420 هزار میلیارد تومان عبور کرده است.

آیا دولتی که به فکر افزایش امید به زندگی است و می گوید به موازات آن و مانند سایر کشورها باید سن بازنشستگی را افزایش داد، به وظایف و تعهدات تاریخی خود بر روی زمین نیز چشم دوخته است؟ مهمتر از آن، آیا مستمری سنوات کافی و خدمات پزشکی رایگان برای بازنشستگان در همان کشورهای توسعه یافته در نظر گرفته می شود؟ در همین کشورها افزایش سن بازنشستگی با مخالفت اتحادیه ها و اتحادیه ها مواجه است و به هیچ وجه کار آسانی نیست.

2022-07-28 05:40:22

دیدگاهتان را بنویسید