درمان شایع ترین سرطان دهان با حذف پروتئین

یک مطالعه جدید در دانشگاه بوستون نشان می دهد که شاید بتوان شایع ترین سرطان حفره دهان را با حذف پروتئین درمان کرد.

به گزارش Signmag; شایع ترین سرطان حفره دهان «کارسینوم سلول سنگفرشی دهان» (OSCC) نام دارد که مانند بسیاری از سرطان های دیگر کاملاً بی صدا شروع می شود. می تواند به صورت یک نقطه سفید کوچک در دهان یا یک برآمدگی قرمز کوچک روی لثه شروع شود. نادیده گرفتن و کوچک شمردن آن آسان است، اما بعد همه چیز تغییر می کند. لکه کوچک صاف تر می شود، رشد می کند و در بافت همبند فرو می رود.

بیمارانی که به اندازه کافی خوش شانس هستند که قبل از ایجاد یک وضعیت بد به دندانپزشک مراجعه کنند، می توانند از تبدیل سرطان به سرطان جلوگیری کنند یا حداقل مطمئن باشند که درمان زمانی شروع می شود که موثر باشد.

از سوی دیگر، برای کسانی که بدشانس هستند، دورنمای تاریکی وجود دارد. نرخ بقای پنج ساله برای افراد مبتلا به سرطان سلول سنگفرشی دهان حدود 66 درصد است. سالانه بیش از 10000 آمریکایی بر اثر سرطان دهان جان خود را از دست می دهند. افراد معتاد به سیگار و الکل بیشترین آسیب را می بینند.

محققان دانشکده دندانپزشکی هنری گلدمن در دانشگاه بوستون اکنون دریافته اند که حذف ژنتیکی پروتئینی که به نظر می رسد رشد سرطان را تحریک می کند ممکن است به محدود کردن رشد و گسترش تومور کمک کند.

محققان می گویند یافته های آنها پروتئینی به نام LSD 1 را به یک هدف بالقوه برای داروها تبدیل می کند. پزشکان می توانند این پروتئین را برای از بین بردن تومور در طول شیمی درمانی و ایمونواکولوژی هدف قرار دهند.

به گفته مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC) از آنجایی که حداقل یک سوم آمریکایی ها به طور منظم به دندانپزشک مراجعه نمی کنند، این یافته می تواند کسانی را که مراقبت های پیشگیرانه را در آینده از دست می دهند، نجات دهد.

  افتتاح «لوح حسابداری» در شهر سوخته

Manish Bays، محقق ارشد این پروژه گفت: «این یافته‌ها پیامدهای مهمی برای ارائه درمان‌های جدید و مؤثرتر برای بیماران مبتلا به سرطان دهان دارند. این مطالعه گام مهمی در جهت توسعه درمان های نوآورانه برای سرطان دهان است.

ماریا کوکوروزینسکا یکی از محققین این پروژه می گوید: در گذشته به ندرت در دانشکده های دندانپزشکی علوم سر و گردن مطالعه می شد و بیشتر این تحقیقات در مراکز انکولوژی انجام می شد، اما این روند در حال تغییر است. دانشکده های دندانپزشکی مزایای زیادی نسبت به مراکز تحقیقات سرطان در مورد سرطان سلول سنگفرشی دهان دارند. این به این دلیل است که ما به ضایعات پیش سرطانی دسترسی داریم، اما مراکز سرطان فقط افرادی را بررسی می کنند که بیماری آنها به طور کامل توسعه یافته است.

ایمنی ضد تومور

بیسه گفت: زمانی که کارسینوم سلول سنگفرشی دهان رخ می دهد، احتمال کمی وجود دارد که به طور کامل حذف شود. پزشکان ممکن است شیمی درمانی و پرتودرمانی را امتحان کنند یا حتی تومور را حذف کنند، اما هیچ درمان قطعی وجود ندارد. شما می توانید تومور را کوچک کنید، اما نمی توانید از شر آن خلاص شوید.

تحقیقات قبلی نشان داده است که آنزیم LSD1 که معمولاً نقش مهمی در رشد سلول‌های طبیعی و جنینی ایفا می‌کند، در طیف وسیعی از سرطان‌ها خارج از کنترل یا به‌درستی تنظیم نشده است. از جمله سر، گردن، مغز، مری، کبد و ریه ها.

Bice گفت: بیان این آنزیم در هر مرحله از رشد تومور افزایش می یابد. هرچه تومور سنگین‌تر باشد، بیان پروتئین LSD1 بیشتر است.

Bisse در آزمایشگاه خود بررسی می کند که پس از توقف LSD1 چه اتفاقی می افتد. برای محدود کردن آنزیم، محققان ژن را دستکاری کردند تا به طور موثر آن را رد کنند، یا از دارویی استفاده کردند که مولکول‌هایی را که وارد سلول می‌شوند را مسدود کرده و از عملکرد طبیعی آن جلوگیری می‌کند. مهارکننده های مولکولی سرطان دهان قبلاً در آزمایشات بالینی برای سایر سرطان ها آزمایش نشده بودند. بیز دریافت که از بین بردن LSD1 رشد تومور را مهار می کند.

  5 میلیون واکسن جدید با ردیابی هلال احمر - واکسیناسیون همه ایرانیان به زودی وارد می شود

او گفت: “در نتیجه، تومور کمتر تهاجمی یا نادرست بود.” متوجه می‌شویم که وقتی این پروتئین را مهار می‌کنیم، ایمنی ضد توموری تقویت می‌شود و بدن ما سعی می‌کند به تنهایی با آن مبارزه کند.

با این حال، LSD1 تنها مشکل نیست. هنگامی که LSD1 تنظیم می شود، روند ارتباط سلولی را مختل می کند، که به عنوان مسیر سیگنالینگ “YAP” شناخته می شود، که معمولا به کنترل رشد اندام ها و بازسازی بافت کمک می کند. Bisse گفت: “YAP، LSD1 و چندین پروتئین دیگر در یک دایره باطل قرار دارند و یکدیگر را به سمت حرکات تهاجمی و مضر سوق می دهند.” ما باید این چرخه را بشکنیم.

برای یافتن راهی جدید برای انجام این کار، محققان تلاش های خود را برای مهار LSD1 با هدف قرار دادن YAP با یک مهارکننده متفاوت به نام verteporfin ترکیب کردند. Vertporfin که در اصل برای درمان بیماری های جدی چشم مانند دژنراسیون ماکولا ساخته شده است، به عنوان یک درمان بالقوه برای سرطان، از جمله سرطان تخمدان، آزمایش شده است. به گفته بایس، این ترکیب موثر بود.

Bais داروی سومی را به مخلوط اضافه کرد. وی گفت: استفاده از مهارکننده LSD1 در ترکیب با یک داروی رایج ایمونوتراپی که به گلبول‌های سفید خون کمک می‌کند سلول‌های سرطانی را از بین ببرند، پاسخ مطلوبی را نشان می‌دهد.

یافته‌های ما مبنایی برای آزمایش‌های بالینی آینده بر اساس مهار LSD1، به تنهایی یا در ترکیب با سایر عوامل برای درمان سرطان دهان در انسان فراهم می‌کند. این مطالعه اخیراً 2.6 میلیون دلار بودجه از موسسه ملی NIDCR دریافت کرده است. اگرچه مطالعه ما پیش بالینی است و محدود به موش ها و برخی بافت های انسانی است، اما می خواهیم آن را برای مطالعه آزمایش های بالینی انسانی گسترش دهیم.

  اسپورتیج هیبریدی 2023 چه ویژگی هایی دارد؟

موفقیت در آزمایشات انسانی

به گفته Kokurozinska، تمرکز Bisse بر روی بیولوژی سرطان دهان می تواند به توسعه درمان های آینده کمک کند.

زمانی که یک دارو نتایج اولیه مثبتی را نشان می دهد، مردم بسیار هیجان زده می شوند، اما این مطالعات اغلب میلیاردها دلار هزینه دارد و به شکست ختم می شود. اگر واقعاً درک می کنید که چه مسیرها و فرآیندهای سلولی تحت تأثیر این مهارکننده ها قرار می گیرند، این به شما امکان می دهد از قبل پیش بینی کنید که آیا این روش در انسان موفق خواهد بود یا خیر.

وی افزود: با این روش می توان به تحقیق در مورد بیماری و شاید پیشگیری از ظهور تومورها فکر کرد.

با دسترسی به کلینیک و همچنین جراحان سر و گردن از یک بیمارستان مجاور، محققانی مانند Bais می توانند هر روش درمانی یا روش جدیدی را بر روی نمونه های بافت انسانی آزمایش کنند.

کوکوروزینسکا گفت: «ما می‌توانیم به نواحی تومور نگاه کنیم و سعی کنیم آن‌ها را با مهارکننده‌های مختلف درمان کنیم تا ببینیم چگونه به مهارکننده‌های مولکولی واکنش نشان می‌دهند.»

این رویکرد در نهایت می تواند راه را برای پزشکی دقیق و شخصی هموار کند و محققان می توانند درمان های مختلف را روی بافت های بیماران آزمایش کنند. کوکوروزینسکا ادامه داد: به این ترتیب می توان پیش بینی کرد که آیا می توان با فرد مورد نظر این گونه رفتار کرد یا خیر. این چیزی است که ما واقعاً می خواهیم توسعه دهیم.

این مطالعه در مجله Molecular Cancer Research منتشر شد.

دیدگاهتان را بنویسید